Meble art deco

0
13

Styl art deco, to styl, w którym zaczęto przykładać uwagę zarówno do funkcjonalności, jak i formy przedmiotów użytkowych, które otaczały człowieka. We wzornictwie przemysłowym, które w tym okresie dopiero raczkowało, pojawiały się powtarzalne formy geometryczne w żywej i jasnej kolorystyce. Ogromną wagę przykładano do jakości wykonania, czego odzwierciedleniem są charakterystyczne dla tego stylu fornirowane meble, często inkrustowane złotem lub kością słoniową. Meble art deco nie były więc ani tanie, ani dostępne dla każdego. Charakterystyczne dla mebli są również zaokrąglenia rantów mebli, co świetnie widać w tej inspirowanej stylem art deco kuchni ze zdjęcia poniżej.

Styl art deco jest dziś niezwykle ceniony, a reprezentujące go stylowe meble i dzieła sztuki osiągają na aukcjach zawrotne ceny. Nic dziwnego. Założenia art deco nie straciły na aktualności, a estetyka tego stylu doskonale łączy w sobie tradycję z nowoczesnością.

Troszkę historii!

Styl art deco nazywany bywa „stylem lat 30.”, choć kształtować się zaczął jeszcze przed wybuchem I wojny światowej, rozkwitał w latach 20., zaś kolejnej dekadzie zaczął być stopniowo wypierany przez mało wdzięczne, funkcjonalistyczne formy z kręgu Bauhausu. Nim to się jednak stało, jako pierwszy styl w dziejach świata podbił dosłownie cały świat, od Nowego Yorku, przez Moskwę, po Szanghaj, Hongkong oraz Tokio, gdzie do dziś oglądać możemy utrzymany w tej stylistyce pałac księcia Asaki.

Art deco zrodziło się z przesytu formami secesji, która w latach 1890-1914 zdołała w radykalny sposób opanować wszystkie dziedziny sztuki czystej, rzemiosła artystycznego oraz rodzącego się właśnie wzornictwa przemysłowego. W tej sytuacji twórcy estetyki art deco świadomie podjęli próbę wykreowania nowego stylu – nie mniej, lecz jeszcze bardziej niż secesja powszechnego.

Syntetyczne, zgeometryzowane i redukcjonistyczne formy stylu art deco stanowiły reakcję na charakterystyczny dla secesji brak dyscypliny przestrzennej i nie zawsze gustowną ornamentację. Paradoksalnie jednak w pewnej mierze styl art deco wyrósł z secesji – lecz nie z francuskiej, znanej jako Art Nouveau, a z austriackiej i szkockiej, dość surowej, operującej linią prostą oraz figurami i bryłami geometrycznymi, nie zaś giętką linią i ornamentem roślinnym.

Drugim ważnym źródłem stylu art deco były wieczne i cyklicznie powracające w dziejach sztuk pięknych tendencje klasycyzujące; stąd m.in. zwartość bryły oraz elegancja mebli i innych obiektów w stylu art deco, ostentacyjny nieraz szyk zrygoryzowanych kompozycyjnie wnętrz w stylu art deco, a w budownictwie – symetria elewacji i stosowanie (na ogół przestylizowanych) klasycznych porządków architektonicznych.

Trzecim z kolei – niejako przeciwstawnym – źródłem stylu art deco było poszukiwanie nowej estetyki, odpowiadającej epoce powojennego postępu gospodarczego i społecznego, ale wybiegającego w przyszłość. To się udało, dlatego styl art deco – trafnie określany jako klasyczna nowoczesność – również dziś potrafi zadziwić futurystyczną wręcz świeżością form.

Samą zaś nazwę styl art deco (skrót francuskiego arts décoratifs) zaczerpnął od tytułu Międzynarodowej Wystawy Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwa (L’Exposition internationale des Arts décoratifs et industriels modernes) w Paryżu w roku 1925. Wystawa ta zgromadziła najwięcej dzieł sztuki czystej i użytkowej charakterystycznych dla tej estetyki, przypieczętowując globalny triumf nowego stylu.

Meble w stylu art deco!

Krzesła, fotele i kanapy w stylu art deco nieraz czerpały ze wzorców klasycyzmu (dyrektoriat, empire, restauracja), nieraz jednak przyjmowały też formy nowe – kubiczne lub wyoblone. Potrzeba komfortu przyniosła rozwój tzw. fotela klubowego. W meblach tapicerowanych w stylu art deco elementy drewniane często kryła tkanina lub skóra.

Charakterystyczne dla stylu art deco są meble do siedzenia i spania (zwłaszcza kanapy, otomany i tapczany) obudowane systemem półek i szafek. Na podobnej zasadzie w tym okresie rodziły się też meble wielofunkcyjne łączące w sobie np. bieliźniarkę, biblioteczkę i kredens, komponowane tak, by raczej uwypuklić niż ukryć tę wielość zadań.

Stoliki w stylu art deco miały blaty okrągłe, owalne, prostokątne lub wielokątne. Często opierały się na jednej, graniastej lub okrągłej nodze, a jeśli na czterech nogach, to w wielu przypadkach spiętych półką lub półkami. Barki w stylu art deco cechują się najbardziej niezwykłymi futurystycznymi kształtami, z kolei toaletki i damskie biureczka – największym wyrafinowaniem i wdziękiem.

Większe meble w stylu art deco, jak szafy, kredensy czy bufety, zamiast na nóżkach – wspierały się często na cokołach.

W art deco wykorzystywano szlachetne gatunki drewna: od tradycyjnego mahoniu, poprzez jawor, klon, po orzech włoski i jasny dąb. Modny był również palisander oraz uznawany za ekskluzywny hebanowy fornir. Powierzchnie mebli wykańczano lakierem. Stosowano również intarsje i powlekano meble skórą rekina lub węża i szagrynem, czyli imitacją skóry rekina.

Dzisiaj meble w stylu art deco wykańcza się fornirami, w tym także z drewna egzotycznego, oraz skórą, na przykład krokodyla. Dziedzictwem tego stylu są masywne biurka, toaletki, kredensy i komody fornirowane egzotycznym drewnem. Dostojny charakter takiego umeblowania łagodziły miękkie kanapy o opływowych kształtach, często z grubymi prostokątnymi poduszkami. Najmodniejsze obicia tapicerskie miały różne  odcienie bieli. Często meble wypoczynkowe kryto skórą. Stoły projektowano, łącząc drewno z metalem i szkłem.

 

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here